إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْماً إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَاراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيراً « 10 » لغت : أكل فى بطنه أى ملأبطنه : شكم خود را پر كرد . و أكل فى بطنه : أدخل الطعام فى بطنه . صلى النارَ : چشيد عذاب آتش را ، سوخت در آتش ، داخل شد در آتش . سعير : آتش شعله‌ور . تفسير : إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْماً إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِى بُطُونِهِمْ نَاراً يعنى : بىترديد كسانى كه اموال يتيمان را به ظلم و عدوان مىخورند جز اين نيست كه آتش در شكمشان وارد مىكنند . عموم اموال به خوراكى و پوشاك و دام و مسكن و غيره قرينه است كه مراد از اكل ، مطلقِ تصرف عدوانى است . پس هر تصرفى در هر مالى از اموال يتيم در دنيا ، كيفرش خوردن آتش در جهنم است . و بنابر تجسّم اعمال ، هر تصرف دنيوى در آخرت به صورت خوردن آتش تجسم مىيابد . وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً يعنى : به زودى آنها در آتش شعله‌ور در مىآيند و عذاب آن را مىچشند . سين استقبال در « سيصلون » كه دلالت بر تعجيل دارد دالّ است بر اين‌كه مراد ، آتش برزخ است كه به محض مرگ ، پيش از قيامت آماده است . و ممكن است مراد ، آتش پس از قيامت باشد كه از نظر قدرت ربوبى و نسبت به موجود ازلى و ابدى نزديك است هر چند از نظر ما بسيار دور است . و آيه شامل است بر متصرّف كافر و مؤمن ، لكن سببيت اكل مال در دنيا به اكل نار در آخرت دربارهء كافر به نحو علّيت تامّه است و دربارهء مؤمن به نحو اقتضاست ، يعنى